Seaworld (maandag 16 augustus)

Vanmorgen al geslapen tot 5.45 uur. Het gaat de goede kant op! Als ik net wakker ben hoor ik de meiden praten en ga even kijken. Fabienne slaapt al weer bijna, Maxime is “helemaal” wakker en kan echt niet meer slapen. Ze wil graag op de laptop. Daarvoor is het nog te vroeg, dus moet ze van mij nog even gaan slapen. (Uiteindelijk maken we haar rond 8.30 uur wakker! Hoezo, ik kan echt niet meer slapen.) Zelf kruip ik ook nog even in bed en slaap tot 8.00 uur en dan staan Lex en ik op.

Het is heerlijk rustig en ik ga mijn blog bijwerken en Lex gaat voor het ontbijt zorgen. Om 8.30 uur roepen we de meiden en na het ontbijt gaan we heerlijk zwemmen en de meiden gaan op de laptop. Rond 10.00 uur gaan we op pad naar de bestemming van vandaag: Seaworld. Lex en ik hebben dit park in 1993 ook bezocht en vonden het een erg mooi park.

We zijn benieuwd hoe het er nu uitziet en vooral wat de meiden er van zullen vinden. Het weer is benauwd vandaag en bewolkt (gelukkig). Wel zo fijn als je in een park rondloopt, in plaats van constant in de hete zon. Op de parkeerplaats is nog heel veel ruimte, dus het lijkt mee te vallen met de drukte vandaag. Na de tassencontrole, de meegebrachte flesjes water zijn geen enkel probleem, gaan we op verkenning. Als eerste zien we de Manta en daar willen de meiden graag in, maar omdat we hem op dat moment niet zien rondgaan en er een behoorlijke rij staat besluiten we verder te lopen.

De volgende stop is Journey to Atlantis. Hier gaan Lex en de meiden in. Als niet achtbaanliefhebber blijf ik met de spullen langs de kant staan en vermaak met mensen kijken en foto´s knippen als mijn achtbaangangers voorbijkomen. We spreken af dat Lex (in werkelijkheid Fabienne) een sms stuurt met een omschrijving van mensen die kort voor hen instappen. Eerst komt er een sms wachttijd 45 minuten. Ik ga maar lekker in de schaduw zitten, want de zon is even gaan schijnen en dan is het direct heel warm. Dan komt de sms “dikke man in wit T-shirt en meisjes met vlechten”.

Tijd om klaar te gaan staan en te proberen een leuke foto te knippen. Het duurt even maar dan komt het bootje voorbij waar de mensen inzitten zoals omschreven. Alleen verwachte ik twee (kleine) meisjes en blijken dit volwassen vrouwen te zijn! Vol overgave ga ik foto’s maken van de volgende boot.

De videocamera heb ik op een balustrade kunnen neerleggen, zodat het ook gefilmd wordt. Ja, je moet er wat voor overhebben. Helaas, de verkeerde boot, ze zitten er niet in. Daar komt de volgende boot alweer aan, hier blijken ze wel in te zitten en de foto’s zijn nog gelukt ook.

De wachttijd blijkt uiteindelijk mee te vallen, ze waren met ongeveer een half uur al weer buiten. Vanuit Journey to Atlantis gaan ze direct naar Kraken, hier is de wachttijd maar twintig minuten. Opnieuw een sms, we stappen nu in. Weer lukt het me om ze op de foto te krijgen. Gaat prima zo met een sms vooraf, zodat ik weet wanneer ze eraan komen. Anders is het niet te doen, zeker bij de achtbanen heb je geen idee wanneer je een foto moet knippen. Omdat moeders ook wat wil gaan we nu naar de pinguïns, erg leuk om te zien. We herinneren ons dit ook nog uit 1993.

Omdat Fabienne moe begint te worden besluiten we eerst wat te gaan eten. Net als dit besluit is genomen begint het te regenen. We hadden de donkere wolken al aan zien komen. We gaan snel naar Antartic Market en ploffen neer bij de eerste de beste vrije tafel.

Als we net binnen zitten gaat het verschrikkelijk plenzen, een echte tropische regenbui, inclusief onweer. Fabienne vindt het maar niets. Wij gaan iets te eten bestellen en verorberen dit op ons gemakje. De regen houdt ruim een uur aan, maar wij zitten lekker droog binnen. Er komen mensen binnen die werkelijk doorweekt zijn.

Wel slim is dat we de regencapes, die we extra voor dit soort buien hebben meegenomen, in de villa hebben laten liggen. Vanuit het restaurant lopen we naar de Manatee Rescue, wat zijn het toch prachtige beesten om te zien. Nu we de dieren zo zien, verheugen we ons er helemaal op om er een keertje mee te gaan zwemmen.

Omdat we de Shamu show van 15.00 uur willen zien en die over een kwartier begint, besluiten we goed door te lopen naar het Shamu Stadium. Even voor half drie zijn we er. Het zit natuurlijk bijna helemaal vol en we zitten helemaal aan de zijkant. Maar we besluiten om toch nu de show te kijken.

Hoewel we zicht van de zijkant hebben is het evengoed een geweldige show. Ook de meiden vinden hem prachtig. Wel is het jammer dat de trainers niet meer met de orca’s het water in gaan. Dat maakte de show toch wel heel wat spectaculairder. We gaan nog even naar de plaats waar je de orca’s onder water kunt bekijken en lopen dan terug.

De volgende stop is de dolfijnenopvang. Leuk om de dolfijnen van zo dichtbij te kunnen bekijken. Een doet zelfs goed zijn best om op de foto te kunnen komen. De meiden hebben zin in een ijsje. Helaas voor Fabienne blijkt het schepijs allemaal melk te bevatten, dus voor haar geen ijs. Als troost mag ze snoepjes uitzoeken. Lex en ik nemen een Starbucks koffie.

Nu willen de meiden toch echt in de Manta, dus dat wordt het volgende doel. Moeders staat weer opgesteld om foto’s te kunnen knippen en dan … begint het weer te druppelen. Ik zoek mijn heil onder een parasol en als ik net daar zit, komt het smsje, we zitten in de volgende rit. Weer terug, het regent gelukkig niet hard en knippen maar.

Voor de zekerheid knip ik ook nog foto’s van de rit die erna komt en dit is maar goed ook, want hier blijken ze in te zitten. We treffen elkaar weer bij de ingang waar je de vissen kunt bekijken, onder de Manta. Hier bewonderen we de vissen en dan willen de meiden nog graag een keer in Kraken, maar ze vinden het zo zielig als ik weer moet wachten. Nu vind ik dat niet erg, dit wist ik van tevoren.

Als je met drie achtbaanliefhebbers op stap gaat, weet je dat je vaak moet wachten. Hier bij de vissen heb ik genoeg te zien. We spreken af dat ze mij hier weer opzoeken als ze klaar zijn. Na nog even langs de roggen gelopen te hebben om deze aan te raken gaan we weer op huis aan. De benen zijn ondertussen erg moe, (en niet alleen de benen). Het is inmiddels 17.45 uur. Al met al valt het ons niet tegen wat we vandaag allemaal hebben kunnen doen en zien in Seaworld. We hebben een ticket voor 14 dagen voor drie parken, dus we zullen hier zeker nog een keertje terugkomen.

We hebben allemaal niet veel honger en besluiten bij de McDrive dicht bij onze villa alleen wat frietjes te nemen. De avond brengen we door met relaxen, zwemmen, lezen en laptoppen. Wat een leven!

Wordt vervolgd!