Clearwater Beach (dinsdag 31 augustus)

Vandaag gaan we een dagje naar het strand, waar we ons erg op verheugen. De keuze is gevallen op Clearwater Beach. Eventueel willen we nog een boottocht maken om dolfijnen te zien. Ook hoop ik op een mooie zonsondergang, zodat ik een paar mooie foto’s kan maken. Helaas zal het allemaal anders lopen. De wekker loopt om 8.30 uur af en na een rustig ontbijt en een zwempartij van Lex en Maxime vertrekken we rond 10.00 uur. Het is ruim één uur en 45 minuten rijden. De aankomst ligt dus rond het middaguur. Als we een half uurtje onderweg zijn krijgt Lex last van zijn rechteroog. Het is geïrriteerd en Lex vindt het niet verantwoord dat hij verder rijdt omdat hij niet goed meer kan zien. We stoppen en ik neem het stuur van hem over.

Rond het middaguur arriveren we inderdaad bij Sand Key Park. Ik parkeer de auto en we vullen de parkeermeter. We hebben genoeg kleingeld voor drie uur parkeren. Daarna zien we wel verder. Er staat in ieder geval een automaat om geld te wisselen. Op het strand huren we twee bedden en een parasol. Ze kosten $ 25,00, maar ja, als ik echt verbrand heb ik ook niets meer aan de rest van de vakantie. Nu kan ik tenminste lekker in de schaduw liggen, ik heb een boek mee, dus ik verheug me erop om even lekker een paar uurtjes te kunnen lezen. Het begint voorspoedig. Als we ons net geïnstalleerd hebben zien we een dolfijn zwemmen. Het blijken er zelfs meer dan één te zijn, misschien wel een stuk of vijf. Het is niet goed te zien, maar er komen telkens (delen) dolfijn boven water uit. We proberen ze op de foto en video te zetten.

Ik loop een stuk het water in, het is heerlijk warm. Het eerste deel is heel ondiep, dus je kunt hier ver de zee inlopen en dan ben je nog maar tot je knieën in het water. Plotseling zie ik voor mijn voeten een rog zwemmen, op dat moment vind ik dat nog leuk! Ook zie ik vissen zwemmen. Het water is echt ontzettend helder. Als de foto’s van de dolfijnen zijn gemaakt. Ga ik terug naar mijn ligbed. Een tijdje later besluit ik foto’s te maken van Maxime en Lex die samen in de zee zitten. Vooraan bij het water doe ik mijn slippers uit (had ik dit maar niet gedaan) en loop de zee in om foto’s te maken. Als ik klaar ben draai ik mij om en dan … gaat er een verschrikkelijke pijnscheut door mijn voet heen. Half hinkelend, struikelend loop ik terug naar het strand. (We zijn dan misschien een uurtje op het strand). De camera leg ik op het ligbed. Tegen Fabienne die ligt te lezen en niets in de gaten heeft roep ik dat ik gebeten ben of ergens op ben gaan staan. Ze schrikt zich rot, mijn voet blijkt flink te bloeden, wat ik zelf nog niet eens gezien heb.

Op een paar meter afstand is de post van de lifeguard. Ik hinkel er naar toe. Ze hebben al gezien dat er iets aan de hand is en vragen of alles goed is. Nee. Ik vertel dat ik waarschijnlijk gebeten ben of ergens op ben gaan staan. Er wordt direct gevraagd of ik ergens allergisch voor ben. Voor zover ik weet niet. Daarna wordt er even gekeken naar mijn voet en de conclusie is dat ik gestoken ben door een rog. Er wordt direct een warm kompres gemaakt dat op de wond wordt gelegd. Daarna wordt de wond schoongespoeld met water en wordt er een nieuw warm kompres opgelegd. Ik moet mijn voet naar beneden houden om te voorkomen dat het gif zich door mijn been naar boven verspreidt. Een van de twee lifeguards verteld dat hij drie keer is gebeten door een rog. Het doet het eerste half uur tot drie kwartier verschrikkelijk pijn, maar is normaal gesproken niet levensbedreigend.

In het begin lijkt de pijn mee te vallen, maar dan krijg ik het gevoel dat ik flauw ga vallen. Ik wordt duizelig. Fabienne heeft Lex en Maxime ondertussen geroepen. Die zaten nog lekker in de zee en hadden niets in de gaten. Snel worden de handdoeken gehaald en op de grond gelegd in de schaduw. (Ik zat namelijk pal in de zon.) Dat scheelt een stuk, daarna is in ieder geval het gevoel dat ik ga flauwvallen snel over. Wel wordt de pijn heel heftig. Hij komt in golven (net als weeën) alleen is deze pijn (bij mij dan) erger dan de weeën. Ik kan me niet herinneren ooit ergere pijn te hebben gevoeld.

Op een gegeven moment trekt de pijn naar boven mijn been in en dat is eigenlijk niet goed. Als het even weer wat beter gaat hinkel ik, steunend op Lex terug naar het ligbed en ga daar op liggen. De pijn wordt echter niet minder. Ondertussen is de tweede patiënt, een jonge jongen, door de lifeguards behandeld. Deze is er slechter aan toe. Het blijkt dat een deel van het vel eraf is, zo vertelt de lifeguard als hij even later komt vragen hoe het met mij gaat. Als ik zeg dat de pijn mijn voet richting mijn been begint te trekken, geeft hij mij een nieuw warmte kompres.

Ik voel me echt niet lekker en we besluiten om maar weer naar huis te gaan. De lifeguard brengt mij met zijn strandbuggy naar de auto en geeft me nog een kompres voor onderweg. Dit moet ik pas pakken als de pijn echt niet meer vol te houden is, aangezien we nog twee uur naar huis moeten rijden. Thuis moet ik in een emmer met heet water gaan zitten. Dit zorgt ervoor dat de pijn wordt verlicht en het gif wordt verwijderd. Lex en de meiden nemen alle spullen mee. Als we net onderweg zijn vraag ik of mijn slippers zijn meegenomen. Nee, die heeft niemand gepakt. Geen wonder, want ze blijken nog bij de zee te staan.

We rijden terug en Lex en Fabienne gaan mijn slippers zoeken en vinden ze ook nog. Ze zien dat de lifeguards ondertussen de derde patiënt aan het behandelen zijn. Normaal gesproken heeft men gemiddeld één roggensteek per dag. Op de topdag, dit was op een ander strand, heeft men 108 steken moeten behandelen. De zee zat toen vol roggen. De roggen zijn bij dit strand een aantal maanden weggeweest, maar ze waren sinds een paar dagen weer terug. Als we eenmaal op weg naar huis zijn, neemt de pijn gelukkig af. Het laatste kompres gebruik ik pas als we thuis zijn, niet zozeer vanwege de pijn, maar meer om eventueel nog aanwezig gif te verwijderen. Achteraf gezien hadden we misschien toch nog wel op het strand kunnen blijven. Wel voel ik mij erg moe. Rond half vijf zijn we weer thuis. Uiteindelijk zijn we twee uurtjes op het strand geweest, waarvan één uur bezig geweest met mijn voet, en hebben vier en een half uur in de auto gezeten.

Thuis installeer ik mij op een ligbed en ga lekker een paar uurtjes lezen. Lex en Maxime doen de boodschappen en zorgen samen voor het eten. Ook werk ik het blog bij. Dit verhaal moet er natuurlijk snel opkomen en vandaag heb ik de tijd. Morgen willen we weer naar Disney. Vandaag moest ik het rustig aan doen, maar als het goed is moet het morgen wel weer gaan. Wel moest ik, als de pijn toch weer in het been trekt, ermee naar de dokter gaan. Ook moeten we in de gaten houden dat het niet gaat ontsteken. Meestal blijft er niets in de wond achter, maar soms wel en dan kunnen er ontstekingen ontstaan. Om acht uur ’s avonds heb ik weinig last meer van mijn voet. Hij is wel nog dik en je voelt stijf, maar ik heb gelukkig geen pijn meer. Na het eten ga ik nog even met mijn voet in een emmer warm water zitten. De meiden gaan nog even lekker zwemmen en Lex en ik zitten achter de computer. Om 23.00 uur is mijn voet nog wel dik, maar ik heb gelukkig geen pijn.

Wordt vervolgd!